قورباغه ها

این همه سکوت از برای چه بود ؟این همه رنجش و زایش درد .این همه آبستنی شدن از درد ها و زخمهای کهنه .به دوش کشیدن گونی آلام خیانت یک ابله خوش خط وخال .معصومیت دروغین یک بازیگر آماتور که ، کوبه در را تکان می دهد مایوسانه تا که بگوید ببخشید سه سه بار نه بار گه خوردم .بگو خوردی که خوردی !!حالا چرا پاشنه در رو از جا برکن می کنی ؟ابله ، اینگونه می پنداری که همگان از کیش تو هستند و متوسط ضریب هوشی توده زیر خط فقر است .به قول بر و بچه های اون پایین مایینا خودتی !حالا بگذریم که ییهو این زخم عمیق خودشو نشون داد و اینا .ولی وقتی ازکنارت رد می شم می خوام عق بزنم .عاشقان عقربانند و آتش ترسان و تو گربه ای هست لوس و عروس هزار داماد که می شکنی و می شکنی و نمی دانی تصور این همه دور از انسانیتت در وسططت چه قدر ساده شده است .مثل نوشتن یک آی با کلاه برای تو بی کلاه .چه قدر خوب دروغ می گویی .مثل یک فاشیست که دروغ را آنقدر محکم می گوید که طرف در راست خودش شک کند .اونقدر از دستت تو عصبانی نیستم که این مشتی خزعبلات رو سر هم کنم و بعدن تو ذهنم عذر بخوام از اندکی آدم که این متن رو خوندن ولو اگه یک کلمشو .ولی ، اما ، شاید !!!!دلگیرم از اینکه تو کاری رو با انسانها می کنی که من در جنوب این خاک هنگام غروب در آبگیرها با قورباغه ها می کردم .یک لگد محکم و متلاشی شدن آنها .ما شوخی شوخی می خندیدیم و آنها جدی جدی متلاشی می شدند .من به حس خودم همچو هرانسانی که حسی است تا عقلی باور دارم .عبور از انسانها ساده است ولی این راه بی برگشت اتوبان یک طرفست .برگردی ترکیدی و وای به اون روزی که تو بترکیدی .چه قدر دروغ و تظاهر و تردید و نمایش های مزخرف زندگی سگیت وسط آسفالت می ریزه .فکر می کنم دو سالی می شه که پلاس نباشی تو این کافه و اون خیابون .چون دیگه زیادی تنها شدی .اینا رو ننوشتم که بخونی که اصلا نمی دونی که خودتی و یه جایی مثل اینجا من می نویسم ولی نوشتم چون دلم برای قورباغه ها تنگ شده بود .می خواستم بگم متاسفم ولی اونا دیگه نیستند .می خواستم بگم خیانت کردن یک کاره و اعتراف دروغ و بهانه اورردن هم یه کار دیگه است .این دنیا می چرخه و می چرخه .این شهر فرنگ سرشار از خواستنیها و نیرنگها و دلفریبیهاست و انسانهایی با حلقه گمشده داروین تفاوت دارند که کمی هم غم دیگران رو می خورند و نه کاه و ینجه معطر....بگذریم

نغمه غم انگیز یک مسافر

و عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند
نه
صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند
و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر
همیشه عاشق تنهاست
و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست
و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز
و او و ثانیه ها روی نور می خوابند
و او ؤ ثانیه ها بهترین کتاب جهان را
به آب می بخشند
و خوب می دانند
که هیچ ماهی هرگز
هزار و یک گره رودخانه را نگشود
و نیمه شب ها با زورق قدیمی اشراق
در آب های هدایت روانه می گردند
و تا تجلی اعجاب پیش می رانند
هوای حرف تو آدم را
عبور می دهد از کوچه باغ های حکایات
و در عروق چنین لحن
چه خون تازه محزونی
حیاط روشن بود
و باد می آمد
و خون شب جریان داشت در سکوت دو مرد
اتاق خلوت پاکی است
برای فکر چه ابعاد ساده ای دارد
دلم عجیب گرفته است
خیال خواب ندارم
کنار پنجره رفت
و روی صندلی نرم پارچه ای
نشست
هنوز در سفرم
خیال می کنم
در آبهای جهان قایقی است
و من ‚ مسافر قایق ‚ هزارها سال است
سرود زنده دریانوردهای کهن را
به گوش روزنه های فصول می خوانم
و پیش می رانم
مرا سفر به کجا می برد ؟
کجا نشان قدم ‚ ناتمام خواهد ماند
و بند کفش به انگشت های نرم فراغت
گشوده خواهد شد ؟

دوست خوبم اینقدر این مطلب زیبا بود که دوست داشتم همه بخوانند

عبور

بگذر از عبور فاصله ها و دمی بیارام در میان هیاهوهای صدای گنجشگ ها و لق لق زدن لک لک ها .به پیام قاصدک ها گوش کن و منتظر فرود آنها باش ، خبر از مرگ می آورند و شومی .از هذیان باغچه های بی گل و رازقی هایی که پر پر شدند .از بی حضوری تو در میان حضور این همه غریبه .از مظلوم نمایی گرگها و کرکسان و ناکسان و بی کسان .از غربت تو وتنهایی من . از خواب ابدی اسطوره هابر طاقچه های گلی .از جاری شدن اشک بر گونه های تو در میان دود سیگار من .از زانوهای گره کرده تو که اوج معصومیت کودکانه بود ، وقتی که بسیارتنها بودی و من پناه امن تو بودم .بدین گونه بی بدیل ترین خوشبختی ها نصیب من وتو می شد .به این قاصدکی که من در گوشهایش نجوا کردم و پف کردم گوش کن .چه غمگنانه و بی خبر رفتی .نامت رو بر زبان می آورم .آرام با خودم می گویم .....ف مثل فرشته .همان فرشته باغ مونت پارناس که بسیار با من نجوا می کرد .می خواهم آرام همه چیز را مرور کنم .نه بی فایده است .از این گونه رفتن دلخورم .

سبز

"مادر بزرگ
گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق
خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پایم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
من چشم خورده ام
من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانی ام"

حسین پناهی

وبلاگ پیرمرد ودریا

زمانی مطلبی نوشتم با نام شکلات داغ که با این جمله شروع می شد ...پیرمرد قایق خویش را به آب انداخت ......یکی از دوستان نکته سنج این مطلب رو به عنوان طنز مطرح می کرد که وبلاگ پیر مرد چرا به روز نمی شه .حالا می خوام با همین نام یک صفحه باز کنم و فقط داستان کوتاه بنویسم .

احساس و تفکر

بی گفت و گو روزگاری سخت سیاه به هم می رسانم

کلمات ساده چندان بی مایه و عبث اند

پیشانی صاف نشان از غیاب درد است

آنکه خنده ای سر می دهد

هنوز خبر موحش و خوفناک را نشنیده است

آه !که حکایت غریبی ست این روزگار

سخن از درخت گفتن بیشتر به جنایتی می ماند

چرا که خاموشی گزیدن است بر این همه دشت

وآنکه آسوده خاطر در کوچه راه می رود

درد برادری را به جان ندارد

راست است :تنها از سر تصادف

روزی ِ خود را بدست آوردم

اما هیچ چیز با من سبب نمی شود

که میدان به این شکم دهم

راست است :بیشتر به اتفاقی می ماند زنده ماندنم

اگر بخت یاری نکند کار تمام است

می گویند بخور، می گویند بنوش و به آنچه داری خوش باش !

آخر چگونه ؟چگونه آخر نانی به دندان زنم که از قاتق گشنه ای بریده ام

آخر چگونه لبی به آب تر کنم که از لبان تشنه ای گرفته ام

با این همه می خورم و می نوشم

کاش عقلی به سرم می بود

در کتاب های کهن آمده است خردمندی یعنی :

پااز معرکه عالم بکش

عمر کوتاه ات رابی هراسی دریاب

با تنابنده ای تندی نکن

برابر هر بدی ، خوبی نشان

به امیالت پشت کن و فراموش کن .

چنین پندی خود را خردمندی جازده است

اما من مرد این کار نیستم

چرا که بی گفت وگو روزگاری سخت سیاه به هم می رسانم

برتولد برشت

قصه بی پایان

آنقدر خشمگین بود که مبهوت نگاه می کرد .نمی دانست که چه بگوید .زیرا که داستان او به نقطه پایان رسیده بود و بزرگترین افسوس او این بود که حال دیگر نمی دانست که او کیست .برای پایان یک داستان باید حتما پاسخی باشد .این هجمه سکولاریستی نبود ، ماجرای شبهای طولانی نخوابیدن ها بود .انتظار کشیدن بود .سوالات بی پاسخ بود .این زندگی او بود .دروغ ، دروغ ...همه این روزها و شبها را به دروغ سپری کرده بودند .گناه حوا بود یا آدم ؟مهم نیست .مهم این بود تبدیل حقیقت بدین گونه در زیر آفتاب ، وقیحانه بود .واژه ترس شاید مرحمی بر این درد می شد و پاسخی بود بر این همه بی آلایشی و سادگی و اطمینان .آری ! او ترسیده بود .پس دمادم خیانت می کرد .دروغ می گفت که این حلقه ای بود از زنجیره دروغ نخستین .پس دیگر هر چه بگوییم بی ثمر است .زیرا این بکارتی است از دست رفته .شرافت و بکارت ، چه واژگان هم آوایی .می گویندشان قافیه ، هان !آری !ای روزگاری عزیزترین ، حالا با اندوهی بی پایان بایدهمه چیز را وابنهیم .باید فراموش کنیم روزگاری بودیم .هستن و بودن و شدن و داشتن .تمامی مصدرهای امیدوار کننده را به دور انداخت و فراموش کرد .فقط باید خواب رفت و فراموشش کرد . اما باز هم در خواب زنگها زنگ می زنند و من تو را درخواب می بینم .پایان این قصه را علاجی نیست ، جز نظاره گر بودن .آری این قصه پایانی ندارد .

ای غمگنانه ترین هستی

ای حسرت انگیزترین آرزو

ای حزن انگیزترین آواز

ای رفته بر باد

ای گمشده در میان مه

ای متحیر مانده در چرخش ماه

ای تمام ، ناتمام

ای پرستوی بی آشیان

ای خواب سبز اقاقی

ای سروش بی صدا در گلوی قناری

باش